تاریخ انتشار : چهارشنبه 30 شهریور 1401 - 1:34
کد خبر : 10455

چه گشت‌هایی برای حجاب راه نینداختیم؟

چه گشت‌هایی برای حجاب راه نینداختیم؟

به نقل از این خبرگزاری : گروه جامعه خبرگزاری فارس- «خداوند بر داود(ع)، آهنگ را نرم کرد و بر محمد(ص)، دلها را». این نقل دلنشینی است که گواهی می‌دهد آخرین فرستاده خدا از راه دل‌ها وارد شد و کویر وجود انسان‌ها را آباد کرد. خداوند نقطه مقابل این ماجرا را هم برای حبیبش ترسیم کرده

به نقل از این خبرگزاری :

گروه جامعه خبرگزاری فارس- «خداوند بر داود(ع)، آهنگ را نرم کرد و بر محمد(ص)، دلها را». این نقل دلنشینی است که گواهی می‌دهد آخرین فرستاده خدا از راه دل‌ها وارد شد و کویر وجود انسان‌ها را آباد کرد. خداوند نقطه مقابل این ماجرا را هم برای حبیبش ترسیم کرده بود: «وَلَوْ کنْتَ فَظًّا غَلِیظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِک» (اگر تندخو و سخت‌دل بودی، مردم از گرد متفرق بودند). پیشِ روی ما هم، جز این دو مسیر نیست؛ جذب ماشینی از راه قلب‌ها به شیوه محمدی یا…

***

*از آتش‌باران تابستانی خیابان به ایستگاه مترو پناه می‌برم. مانده ام میان خفقان گرما و واهمه صحنه. از سر ناچاری، نفسم را در سینه حبس می‌کنم و ماسک را پایین می‌آورم تا نسیم خنک مواج در فضای ایستگاه، سرخی صورت گرگرفته‌ام را چاره کند. ماسک را که سر جایش برمی‌گردانم، بدون اینکه به افراد کناری نگاه کنم، بی‌اختیار می‌گویم: «هوا گرم نیست. داغه»… صدایی در جواب می‌گوید: «آره واقعاً… تو که خدا خیر بده. اجرتون با رسول الله(ص) که توی این گرما، با این چادر بیرون میاید.» به سمت صاحب صدا برمی‌گردم. خانم شیک پوشی است که طبق دسته‌بندی‌های موجود، شاید در دسته‌های حجاب‌های معمولی قرار بگیرد. غافلگیر شده ام. تشکر می‌کنم و می‌گویم: لطف دارید. خدا به شما هم خیر و سلامتی بده. به هر حال شما هم در حد توان، این پوشش رو مراعات کردید. دوباره با همان لحن احترام‌آمیز می‌گوید: «نه. فرق داره… عروس ما هم مثل شماست. در هر شرایطی، حواسش به حجابش هست. اخلاقش از حجابش قشنگتره، حجابش از اخلاقش. همیشه می‌گم خدا اجرت بده… راستش رو بگم، من اصلاً نمی‌تونم مثل شما اینطور حجابم رو کامل رعایت کنم. ماشاءالله به شما.»

*خانم دستفروش کیف چرخ‌دستی‌اش را جلوتر از خودش هل می‌دهد داخل واگن مترو و از بدو ورودش، شروع به تبلیغ محصولاتش می‌کند. جلوتر که می‌آید، چشم‌هایم از تصویری که روی یک قلم از محصولاتش نقش بسته، گرد می‌شود! مانده ام مردد که بگویم یا نه. اصلاً چطوری بگویم؟ برای خرید یکی از مشتری‌ها که کارت می‌کشد، نگاهمان به هم گره می‌خورد. با لبخند میگویم: خداقوت. با لبخند در جواب می‌گوید: «قربونت.» انگشتانم روی تصویر نامناسب محصولی که به تعداد زیاد، با یک سیم فلزی روی چرخ دستی خانم فروشنده آویزان شده، بالا و پایین می‌رود. با همان لبخند، آرام می‌گویم: کاش اینها معلوم نیست… حرفم را گرفته که فوری می‌گوید: «می‌خواهم همین امروز و فردا، حجم این وسایل را کم کنم و همه رو بگذارم داخل کیف چرخ‌دستی. خودم هم دوست ندارم اینها جلوی چشم باشه.» می‌گویم: البته. معلومه که برای شما هم مهمه. «قربونت» دیگری می‌گوید و چرخ دستی‌اش را به جلو هل می‌دهد…

*در ازدحام دم غروب خارج از واگن مترو که همه در سکوت برای رسیدن به هدف دقیقه‌شماری می‌کنند، یکدفعه صدای یک موسیقی شاد همه را از جا می‌پراند. در چند ساعت، فضای واگن مترو می‌شود شبیه مجلس عروسی! واکنش‌ها متفاوت است؛ به اشکال مختلف با موسیقی همراهی می‌کنند. برخی از زیر لب نچ نچ می‌کنند و دیگر هم بی‌توجه هستند به این اتفاق، غرق در گوشی موبایل‌شان هستند. در این میان، صدای حاج خانمی از آن طرف واگن می‌آید که با لحن آمرانه‌ای به بچه‌های نوازنده دوره‌گرد می‌گوید: «ماه صفر هنوز تموم نشده. توی ایام عزاداری، بزن و باکوب راه انداخت؟» دختر جوانی که کنارم ایستاده، با همان لبخند کمرنگی که از تماشای پسرکهای نوازنده روی لبش نقش بسته، آرام می‌گوید: «آخه اینا بچه‌اند. خیلی درکی از این چیزا ندارن. از این راه، پول درمیارن.» بعد، نگاهش را به سمت من برمی‌گرداند و ادامه می‌دهد: «راستش رو بخوای، خود من، اگر کسی به شکل امر و نهی چیزی رو بهم بگه، بدتر لج می‌کنم. خیلی مهمه چطور بگی…»

*با سیل مسافران از قطار خارج میشوم. می‌خواهم با نهایت سرعت از سالن فروش بلیط به سمت خروجی بروم که منظره‌ای در گوشه‌ای از سالن، نگاهم را به سمت خودش می‌کشاند. چند دختر چادری با گل به طرف یکی از خانم‌هایی می‌روند که نزدیک است شالش روی شانه‌اش بیفتد. نزدیکشان می‌روم و می‌شنوم که دخترها با اهدای گل، با لبخند خطاب به آن خانم می‌گویند: «شما مهمان ویژه آقا امام حسین(ع) هستید. دعوت می‌کنیم چند دقیقه به غرفه ما بیایید.» همین جمله کافی است که حال و هوای خانم جوان دگرگون شود و آسمان چشم‌هایش شروع به باریدن کند. با دخترها همراه می‌شود، روی صندلی غرفه کوچکشان می‌نشیند و حالتی که اشک‌هایش بیامان روی گونه‌اش می‌ریزد و آرایش می‌کند را ذره ذره می‌شوئید، می‌گوید: «همین الان به مادرم می‌گفتم انگار خدا منو یادش رفته است. انگار امام حسین(ع) دیگه صدامو نمیشنوه. من دوستشون دارم. چرا نگام نمیکنن؟…»

یکی از دخترها دست خانم جوان را در دست می‌گیرد و می‌گوید: «ما برای مهمانان آقا، یک چالش به نام «چالش آینه». و با انگشت، به پشت سر خانم جوان اشاره می‌کند و در ادامه می‌گوید: «آنجا جلوی آینه، گیره‌های زیبایی هست که اگر دوست داشته باشید، می‌تونید روی شال‌تون امتحانش کنید و چهره باجابتون رو توی آینه ببینید.» خانم جوان اشکهایش را پاک می کند و از جایش بلند می شود. انگار منتظر بهانه بوده برای یک تغییر. جلوی آینه می‌کند، یکی از گیره‌ها را با سلیقه خودش انتخاب می‌کند. شالش را جلو می‌کشد و صورتش را با آن قاب می‌گیرد. به نظر می‌رسد از تماشای تصویر باحجاب خودش در آینه حس خوبی پیدا کرده که با همان چشم‌های اشک‌آلود می‌خندد. موقع خداحافظی، دخترها را در آغوش می‌گیرند و می‌گوید: «آرام شدم. از دعوت و پیشنهادتان ممنونم.»

*از پله‌های مترو بالا می‌آیم و در دریای جمعیت مشکی‌پوش غرق می‌شوم. توفیق همقدمی با عاشقان جامانده از پیاده‌روی اربعین نصیبم شده. به هر گوشه از این مسیر عاشقی که نگاه می‌کنم، انگار قشری از جامعه را می‌بینم. آنقدر که می‌شود بگویی جای هیچ‌کس در این اجتماع باشکوه، خالی نیست. در این میان، دختران نوجوان با آن پوشش‌های عجیب و غریب امروزی‌شان و زلف‌هایی که از جلوی صورت و پشت سرشان از روسری سبقت گرفته‌اند، بیش از همه جلب توجه می‌کنند. از حق نگذریم، یک‌جورهایی شده‌اند وصله ناجور این جماعت اربعینی و اسباب نارضایتی خیلی‌ها. چند خانم و آقای مذهبی که کنار موکب ایستاده اند و به این دخترها چشم غره می‌روند، حاج خانمی که برای رفع جدول کنار خیابان نشسته است، می‌گوید: «قربون قدم‌هاتون برم مادر. خدا حفظتون کنه. صاحب این مراسم، نگهدارتون باشه. عاقبت بخیر باشید ان‌شاءالله. دعای زینب کبری(س) پشت سرتون باشه…»

دخترها که از مقابل حاج خانم می‌گذرند، بی‌حرف و یواشکی سعی می‌کنند پوستشان را زیر روسری پنهان کنند. حالا حاج خانم رو به بغل دستی‌هایش می‌کند و آرام می‌گوید: «مجلس امام حسین(ع)، مال همه ست. این بچه‌ها، الان می‌تونستن هزار جای دیگه باشن اما نمی‌تونم توی این گرما بیان اینجا. به عشق امام حسین(ع) اومدن. انشاءالله خود آقا هم دستشون رو میگیره و راه رو نشونشون میده. نکنه شما یه وقت با این رفتارها، این بچه ها رو از این مسیر برونید. هنر شما اینه که دست اینها رو توی دست اهل بیت(ع) بذارید.»

از مقابل حاج خانم می‌گذرم و به آنچه در خشت خام دیده می‌شود فکر می‌کنم و زیر لب با خودم تکرار می‌کنم: «خداوند بر داود(ع)، آهنگ را نرم کرد و بر محمد(ص)، دل‌ها را».

پایان پیام/




این مطلب را برای صفحه اول پیشنهاد دهید

دیدن منبع خبر

برچسب ها :

ناموجود